Op-Honk

Blog

Maar hoe is het nou om voor een kind van een ander te zorgen?

Elke plaatsing heb ik weer anders ervaren. De kinderen zijn anders, mijn eigen kinderen reageren steeds een beetje anders. Soms is er een klik en soms wat minder. Ik heb geen enkele plaatsing als alleen maar prettig ervaren. De ene plaatsing is wel leuker als de andere. En er zijn nou eenmaal momenten dat het even niet leuk is. Gelukkig zijn er ook leuke momenten.

Jack, een lief en grappig mannetje.

Zo heb ik in oktober een jongetje in huis gehad. Ik noem hem even Jack. Hij was hier niet lang. Maar wat een lieverd. Na een telefoontje van de afdeling plaatsingen,  stond hij met zijn jeugdbeschermer om half 10 in de ochtend voor de deur. Een klein mannetje met brilletje. Zelfverzekerd zegt hij zijn naam en loopt naar binnen. Meteen ziet hij het speelgoed dat ik voor hem klaar gezet heb en begint te spelen.  Na een kleine overdracht  gaat de jeugdbeschermer weer weg.  Jack zwaait maar gaat  meteen weer spelen. Ik vraag hem of hij gegeten heeft. “dat weet ik niet” zegt hij. “maar ik eet straks thuis wel”

Zo heeft hij de hele ochtend gespeeld. Soms speelde ik naast hem mee in zijn verhaal.  Maar ik observeerde hem voornamelijk. Hij lijkt het best te vinden. Om 13 uur is er een bel moment met de rest van de kinderen van het gezin.  (met beeld) Mijn gezinsbegeleider legt uit, aan de hand van tekeningen, dat de kinderen een tijdje uit logeren gaan bij de gezinnen waar ze nu zijn. 

Jack kijkt me aan. Hij heeft een tril lipje en knuffelt me. Ik zeg hem.” Het komt wel goed mannetje”. “We gaan er een zo leuk mogelijke tijd van maken” Hij zwaait naar de computer, glijdt van mijn schoot en gaat weer spelen. De rest van de dag gaat het goed. Hij gaat mee naar school om mijn zoon op te halen, loopt netjes aan mijn hand en luistert naar mijn adviezen. Ik heb een A4tje met plaatjes met een dagprogramma. Die herhaalt hij een paar keer. Tot het bed moment. We poetsen tanden. Een nieuwe tandenborstel is leuk. Maar een pyjama die niet van hem is aan moeten vond hij minder leuk. Na een bed verhaaltje zie ik de tranen vallen.  “Ik mis mijn mama, mag het licht aan blijven” Ik besluit bij hem op de kamer te gaan zitten zonder aandacht aan hem te geven maar er gewoon te zijn tot hij slaapt.  “s nachts wordt hij ook een keer wakker. In en in verdrietig. Schreeuwend om zijn moeder.

De volgende dag gaat alles zoals ik op het A4tje heb uitgewerkt voor Jack. Hij heeft er houvast aan en accepteert het. We spelen samen met de Duplo en bouwen een treinbaan. Af en toe stribbelt hij tegen maar echt tegengas geeft hij niet. Hij vraagt dingen netjes en is volledig zindelijk. Er is echt wel aandacht aan hem besteed. Dat kan ik echt merken. Zo gaan er 3 weken voorbij. We doen leuke uitjes zoals wandelen in het bos met speeltuintjes, varen, naar een museum en naar het zwembad. Wat vond hij het zwembad leuk. Eerst was het even spannend. Wat is dat.. een zwembad. Moet ik me uitkleden? Moeten die oranje dingen om mijn armen? Kunnen we niet gewoon terug naar de auto? Maar als het zwembad eenmaal in de vizier is… wil hij nooit meer weg. Ik heb hem moeten beloven dat we nog eens gaan. Maar dat kan alleen als er tijd is. Dat blijkt er niet te zijn.  Er is binnen zijn eigen netwerk een goed gezin voor hem gevonden. Zo komt de logeerpartij bij ons ten einde. Toen ik het hem vertelde heb ik dit verteld met behulp van Duplo poppen. Maar Jack wil niet weg. Nee dat snap ik. We hebben alleen maar leuke dingen gedaan. Als ik hem vertel dat de rest van de kinderen uit het gezin ook mee gaan, komt er toch een glimlach op zijn gezicht. Ik heb pas verteld dat hij elders gaat logeren op de dag dat de jeugdbeschermer hem komt ophalen. Anders geeft het alleen maar onnodig stress en onduidelijkheid. Het is een “gewoon” afscheid. Ik geef hem zijn spulletjes en Jack zegt gedag. Ik knuffel hem en weg is hij.

Ik moet altijd een paar tranen laten. Dan gaat de wasmachine aan met bed lakens, ruim ik speelgoed op en maak de slaapkamer schoon. Dit was een leuke, snelle opvang.

Na een evaluatie gesprek met mijn begeleider heb ik aan kunnen geven dat ik per januari weer op wacht wil. Vanaf die tijd kan ik weer gebeld worden met de vraag om een kindje bij me te plaatsen. Ik ben benieuwd!